"Stap voor stap zoek ik mijn weg, over de stenen van het leven.
Water stroomt door al mijn dromen, en het neemt mijn spanning mee.
Welke weg ik ook zal kiezen, welke last ik ook moet dragen,
Altijd blijft het water stromen, van de bergen naar de zee.
Altijd blijft het water stromen, van de bergen naar de zee."

Een jaar geleden schreef ik deze tekst voor Cirkelzang. Ik maakte er muziek bij en we zongen het bij het prachtige stromende water van het Lankheet nabij Haaksbergen. Een bijzonder rijk moment van muziek, elementen uit de natuur en beeldende tekstbeleving. Een bijna spirituele ervaring.
Enkele maanden later zong ik het zelfde lied voor een kennis in mijn naaste omgeving. Ze ging lichamelijk en emotioneel door een moeilijke tijd en lag vaak op bed. Af en toe kom ik bij haar zingen. Ik koos het lied van het stromende water bijna intuitief op basis van de mooie melodielijn en het kabbelende gitaarspel. Ik hoopte dat het haar zou ontspannen en dat ze de woorden kon waarderen. Nou, Het lied kwam direct binnen. Als een mokerslag. Soms heb je dat. Ken je dat?

Na een heftige huilbui gaf ze aan dat de woorden in het lied zo sprekend waren voor de moeilijke stappen die ze momenteel in haar leven moest zetten. Dat ze keuzes moest maken die eigenlijk veel te moeilijk waren en dat ze de last die op haar schouders gelegd was eigenlijk te zwaar vond. Dit lied triggerde al die moeilijke gedachten.
Maar...... ze wou het zo graag met me samen zingen.
De weken daarna kwam het lied steeds voorbij. En steeds schoot ze weer vol bij verschillende woorden. Soms was zingen over de 'stapstenen van het leven' het triggerpunt. Soms was het 'welke weg ik zal kiezen' of 'welke last ik ook moet dragen' wat haar letterlijk onderuit haalde. Soms was het het beeld van het stromende water, dat haar hevig emotioneerde. Maar ze bleef zingen. Ze bleef volhouden om haar opgekropte verdriet en spanning in de muziek te uiten. Ze wilde het lied, dat zo belangrijk voor haar verwerking is geworden, zonder tranen kunnen voordragen.

Pas geleden was ik weer even bij haar. Het ging goed, zei ze. Naar omstandigheden.
Ze wou wel zingen. Ze wou ons lied zingen.
Samen maken we het begin. Ze zingt met een zachte maar duidelijke stem. En ze zingt het hele lied zonder onderbrekingen twee keer. Ik sluit de laatste akkoorden af en kijk haar vragend aan. Hoe gaat het?
Ze steekt haar duim op. Het gaat goed! Wat ben ik trots op haar.
En direct is daar de ontlading van haar emoties. Ze huilt, maar nu van trots en voldoening. Ze zegt dat ze ruimte heeft gekregen om haar pieker gedachten steeds wat meer los te laten. Dat de zorgen niet weg zijn maar wat meer naar de achtergrond zijn gegaan.
Het water is letterlijk blijven stromen, via haar tranen, en het heeft haar spanning mee genomen.
Hoe bijzonder passend kan een liedtekst zijn!