Wanneer ik bij haar aanbel doet iemand van de zorg open. Mevrouw is bijna klaar. Er was een ongelukje geweest met de toiletgang. Ze helpen mw even in een schone broek. Ik ga vast in de huiskamer zitten en wacht af. Ik hoor in de badkamer de eenzijdige conversatie van de zorg met mw. Mw zegt niets terug. Mw heeft een forse afasie. Ze kan enkel wat klanken maken. Na enige tijd komt mw met haar elektrische rolstoel de kamer inrijden. Ik zie een somber gezicht met vermoeide ogen. Wanneer ze mij ziet zucht ze. Alsof ze wil zeggen: ook dat nog.... Ondertussen nemen de zorgmedewerksters afscheid en zijn we alleen in het appartement.
Het is ineens rustig. We kijken elkaar aan en zuchten eens diep.
Ik probeer aan te sluiten bij haar stemming en zeg: Dat ziet er uit als een pittige ochtend. Mw barst los in een aantal klanken die uiting geven aan haar frustratie. Ik begrijp uit haar verhaal dat ze erg nodig naar toilet moest, waarbij ze geholpen moet worden door de zorg, ze had gebeld maar in dit geval was de zorg net iets te laat gekomen. Haar broek was nat, en het omkleden is een onderneming die best veel energie kost. Dat heeft haar humeur een flinke knauw gegeven. De frustratie van haar afhankelijkheid en onvermogen om het in woorden uit te leggen is groot.
Ik kan me haar gevoel voorstellen. Ik vraag haar allereerst of ze het goed vindt dat ik even bij haar aan tafel blijf zitten. Dat is goed. Gelukkig, ik mag blijven en kan haar misschien wat helpen om haar gevoel te uiten en haar stemming wat op te vrolijken. Ik weet hoezeer ze van een kop koffie houdt. Ik vraag haar: zullen we eerst even tijd nemen voor een bakje koffie? Daar verschijnt de eerste glimlach, een hand op haar hart en een zucht die wat blijer klinkt. 
Even later zitten we allebei met een bakkie Senseo voor ons en na de eerste slok klinkt de zucht van mw bijna gelukzalig. Ik vraag haar of ik mijn gitaar uit zal pakken. Nu knikt ze instemmend en maakt een geluid en een gebaar waaruit ik opmaak: Natuurlijk! Ik ben er nu wel klaar voor.
Dan beginnen we met wat inzing-oefeningen. Bij deze oefeningen probeer ik zingend en met speelse invalshoek om mw uit te dagen om haar mond-motoriek te trainen. Ik stimuleer haar om haar spieren flexibel te blijven gebruiken, ook al lukt het vormen van een woord niet. Dit uitlokken is best lastig, want wanneer mw te veel nadenkt over de beweging of klank, blokkeert de uitvoering totaal in haar hoofd. Wanneer ze min of meer spontaan meebeweegt en niet te veel nadenkt, is er soms ineens een succes-ervaring. En waar er 1 succesje is, kunnen er meer ontstaan! Bij de eerste serie is het raak: We beginnen met even lekker zuchten, om alle doorstane emoties weg te puffen. Ik zucht en steun lekker met haar mee, zodat ze de kunst 'af kan kijken' en zeg vol expressie: hè, hè, poeh, poeh, tjonge jonge! 
Mw zit er helemaal in, ze ademt, maakt klank en ineens horen we het allebei: ".... jonge-jonge!"
De ogen van mw worden als schoteltjes, en haar mond valt open van verbazing. Hoorde je dat? 
We grijnzen elkaar aan als een stel dwaze kinderen. Ik hoorde het ook! We geven elkaar een high five.
Wat een kick, zeg!
En het blijft niet bij deze ene keer, wat later in de sessie lukt het haar nog eens. Weg is de vermoeidheid. Haar ogen stralen en haar hand op haar hart geeft aan hoe geweldig ze dit vindt.
Bij de dag die zo somber begon, is ineens een helder lichtje aangegaan.
Ieder mens heeft succes-ervaringen nodig. Wat is het heerlijk om deze vandaag te mogen delen met deze mevrouw.